Pretoria: When it comes to charisma, not many football coaches can rival Argentina's Diego Maradona. But a deep discussion over tactics?
Not the man's style.
"Great one, you beast!" you often hear Maradona shouting affectionately at a player during training. Even when a shot balloons over the crossbar, he bubbles with the same infectious enthusiasm.
His critics, who called him a naive tactician in the runup to the World Cup, could be made to eat their words if Argentina continues its impressive form in South Africa and wins a third title.
They've won four matches in a row, scoring 10 goals - and the tally would've been far higher but for some excellent goalkeeping by their opponents.
Maradona says he himself preferred to be a free spirit as a player. As a result he intentionally won't tell Argentina's latest global superstar - Lionel Messi - what to do.
"I went to tell Messi (at Barcelona) that nobody ever told me where to play. So, I shouldn't have to tell Messi where to play either," said Maradona.
"It was up to him to decide where to play. He's a grown-up. I did it back in my era - and now it's his turn."
The former Argentine captain - for some the best player of all time - has embraced and kissed his players before all the matches in South Africa.
And it seems as though he's kicking every ball in his mind when prowling around the technical area, besuited.
The players seem to be thriving.
Martin Palermo, Argentina's 36-year-old, fifth-choice striker, is a case in point.
Many thought Maradona included him in his squad out of sentimentality - or as a lucky charm - after the Boca Juniors striker scored a last-gasp goal that more or less sealed Argentina's qualification for the 2010 World Cup.
With Argentina struggling to break down Greece in the final group game, Maradona was told by his assistants to bring on Gonzalo Higuain.
Instead, he chose Palermo, who within minutes got on the scoresheet.
The advice from Maradona as Palermo ran onto the field?
"I said, Get out there. Finish this match for me."
It's a far cry from the tactically astute and results-driven approach of Carlos Bilardo, who coached Argentina to World Cup success in 1986 - not to mention the almost obsessively philosophical and romantic vision of
football advocated by the chain-smoking Cesar Menotti, who led the nation to the title eight years earlier.
When Maradona got the Argentina job, Bilardo was brought in to help on tactics. But the pair immediately fell out and, even though they're both at the World Cup, it's thought that Maradona is reluctant to listen to his advice.
Whether Maradona's approach will work when Argentina comes up against tactically-savvy Germany in this weekend's quarterfinal is another matter, though.
And it's sure to be troubling the nation.
Asked by an Argentine journalist after the 3-1 defeat over Mexico Sunday how he would approach the Germans, Maradona snapped, "Let me enjoy this match. Why think of Germany? How about you name the players YOU want."
http://ibnlive.in.com/news/maradonas-a-man-of-few-tactical-words/125545-5-21.html?from=tn
Showing posts with label Maradona. Show all posts
Showing posts with label Maradona. Show all posts
Tuesday, June 29, 2010
Thursday, June 24, 2010
റൊബീന്യോമാരുടെ കളിയച്ഛന്
This is an article which came in Mathrubhumi, i will try to put the english translation of this, but i am afraid, if i cud replace these touching words with my english knowledge.
Posted on: 19 Jun 2010
ഒ.ആര്. രാമചന്ദ്രന്
ചേരിയിലെ കുട്ടികള് കളിക്കുന്ന ചെറിയ മൈതാനത്തിനു പുറത്ത് വല്ലപ്പോഴും അച്ഛന് വന്നു നില്ക്കാറുള്ളതിനെക്കുറിച്ച് റൊബീന്യോ ഒരഭിമുഖത്തില് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കക്കൂസ് കുഴികളും പൈപ്പുകളും വൃത്തിയാക്കുന്നിടത്തു നിന്നാണ് അച്ഛന് വരിക. കൈയില് വീട്ടിലേക്കുള്ള മീനോ വീട്ടുസാമാനങ്ങളോ പണിയായുധങ്ങളോ ഉണ്ടാവും. വയര് നിറയെ മദ്യപിച്ചിട്ടുമുണ്ടാവും. മൈതാനത്തിന്റെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും മൂലയില് ആരുടെയും കണ്ണില്പ്പെടാതെ അയാള് മാറിനില്ക്കും. എന്നാലും മൈതാനത്ത് ചുറ്റിനടക്കുന്ന കാറ്റ് വന്ന് കൊച്ചു റൊബീന്യോവിനോടു കാതില് രഹസ്യമായി പറയും- നന്നായി കളിക്ക്, ദേ.. അച്ഛന് പുറത്തു നില്ക്കുന്നു.
കുടിയനും മുരടനുമാണെങ്കിലും തനിക്കു പന്തു കിട്ടുമ്പോള് ആരും കാണാതെ അച്ഛന് മേലേക്കു നോക്കി കുരിശു വരയ്ക്കുമെന്ന് റൊബീന്യോയ്ക്കറിയാം. അതൊരു ബലമാണ്. ഇടയ്ക്ക് വലിയ കുട്ടികള് കൊച്ചുറോബിയെ വീഴ്ത്തും. അപ്പോള് കുമ്മായവരയ്ക്കു പുറത്തു നിന്ന് അച്ഛന് ക്ഷോഭിക്കും. മീനും മറ്റും വലിച്ചെറിയും. റോബി ഗോളടിച്ചാല് ചിലപ്പോള് ആര്ത്തുവിളിക്കും, മുട്ടുകുത്തി പ്രാര്ഥിക്കും. മൈതാനത്തു നിന്ന് കയറുമ്പോള് ഓടിവരും. വിയര്പ്പും നാറ്റവുമുള്ള ആലിംഗനം നല്കും. ഉമ്മ വെക്കും. കൈയില് കാശുള്ള ദിവസമാണെങ്കില് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൊടുക്കും. കളി ജയിച്ചു വന്ന ദിവസം ഒരു നേരം ചോറെങ്കിലും ഉറപ്പ്. അതിനാല് കളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അച്ഛന് സൈഡ്ലൈനിലെത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് റൊബീന്യോ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കും. ഒരഭിമുഖത്തില് ആ കഥ വിവരിക്കുമ്പോള് ടി. വി. സ്ക്രീനില് സൂം ചെയ്തു കാണിച്ച റൊബീന്യോയുടെ കണ്ണില് പഴയ നാളുകളുടെ വടുകെട്ടിയ കണ്ണീര് മാത്രമല്ല, അഭിമാനത്തിന്റെയും ആദരവിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും തിളക്കവുമുണ്ടായിരുന്നു.
ദക്ഷിണകൊറിയയുമായുള്ള അര്ജന്റീനയുടെ കളി കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ റൊബീന്യോയുടെ അച്ഛനെ ഓര്മിച്ചു പോയി. മൈതാനത്തിനു പുറത്ത് അതാ, കൊച്ചു റോബിയുടെ അച്ഛന്! സാക്ഷാല് ഡീഗോ മാറഡോണ! ആലിംഗനം ചെയ്യാന് നിവര്ത്തിപ്പിടിച്ച കൈകളുമായി, വാടാ മക്കളേ... എന്നു വിളിക്കുന്ന അഞ്ഞൂറാന്! കൊടുത്താലും തീരാത്ത ചുംബനങ്ങള്. ഞെരിച്ചു കൊല്ലുന്ന പരിരംഭണം. എതിരാളി തന്റെ കുട്ടികളെ തൊട്ടാല് കേറടാ, അടിയെടാ വിളികള്. നല്ല ഒരു നീക്കമോ പാസ്സോ കണ്ടാല് ബലേ ഭേഷ് കൈയടികള്. സംഘര്ഷം മൂക്കുമ്പോള് മുട്ടു കുത്തി ജപമാലയില് മുത്തമിട്ടുള്ള പ്രാര്ഥന. (ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ തന്നെ തേടി വന്ന പന്തിനും കൊടുത്തു പുറംകാല് കൊണ്ട് ഒരു ചുടുചുംബനം). വിടാതെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നായിത്തീര്ന്ന പന്തു പോലെ ഡ്രസ്സിങ് റൂമിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന മെസ്സിയും മാറഡോണയും കളി തീര്ന്നിട്ടും കണ്ണില് നിന്നു മായുന്നില്ല.
നീട്ടിപ്പിടിച്ച ആ കൈകള് ഫുട്ബോള് ലോകത്തിനു തന്നെയുള്ള ഒരു ഭ്രാന്തന് ജീനിയസ്സിന്റെ ക്ഷണമായിട്ടാണ് തോന്നിയത്. വരൂ, ആനന്ദിക്കൂ എന്ന ക്ഷണം. ലോകത്തോടു മുഴുവന് ദേഷ്യവുമായി നില്ക്കുന്ന, കൃത്രിമഗൗരവവും അച്ചടക്കത്തിന്റെ വാളും റൈറ്റിങ് പാഡും വായിലെ മുട്ടന് തെറികളും അടയാള ചിഹ്നമാക്കിയ, പ്രൊഫഷണല് കോച്ചുമാര്ക്കിടയില് സാധാരണക്കാരന്റെ വികാരവിചാരങ്ങളുടെ മീന് മണക്കുന്ന ഈ കോച്ച് വ്യത്യസ്തനാവുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ബുധനാഴ്ച മനസ്സിലായി; കളിക്കളത്തിലെ ഓരോ അര്ജന്റൈന് കുട്ടിയും ആ അച്ഛനെ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്; കളി തീര്ന്നയുടനെ ആ കൈകളിലേക്ക് ഓടിയണയുന്നതു കണ്ടപ്പോള്. ഇങ്ങനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന ഒരച്ഛനോ അതോ വരച്ച വരയില് നിര്ത്തിക്കളിപ്പിക്കുന്ന കോച്ചോ അന്തിമവിജയം നേടുക എന്നിപ്പോള് പറയാനാവില്ല. പ്രൊഫഷണല് ഫുട്ബോളിന്റെ കഠിനലോകത്ത് ഇത്തരം വൈകാരിക പ്രകടനങ്ങള് പരാജയപ്പെടാനാണ് കൂടുതല് സാധ്യത. തോറ്റാലും ജയിച്ചാലും ഒന്നുറപ്പിക്കാം. ജയത്തില് ആഹ്ലാദിക്കാന് മാത്രമല്ല, തോല്വിയില് പൊട്ടിക്കരയാനും അയാള് ഈ കുട്ടികള്ക്കൊപ്പം ഉണ്ടാവും. കോഴി മൂന്നുവട്ടം കൂവും മുമ്പ് കളിക്കാരെ ഒറ്റുന്ന റെയ്മണ്ട് ഡോമനെക്കുമാരുടെ കൂട്ടത്തില് പെടുകയില്ല ഫുട്ബോളിന്റെ ഈ പുതിയ കളിയച്ഛന്. മറ്റൊന്നു കൂടി ഉറപ്പിക്കാം, ഈ ലോകകപ്പ് ആരു നേടിയാലും ഡീഗോയാണ് വാര്ത്ത സൃഷ്ടിക്കാന് പോകുന്നത്. അത് നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്ന കാര്യം കണ്ടുതന്നെ അറിയണം.
courtesy : http://www.mathrubhumi.com/online/malayalam/news/story/367771/2010-06-19/sports
Posted on: 19 Jun 2010
ഒ.ആര്. രാമചന്ദ്രന്
ചേരിയിലെ കുട്ടികള് കളിക്കുന്ന ചെറിയ മൈതാനത്തിനു പുറത്ത് വല്ലപ്പോഴും അച്ഛന് വന്നു നില്ക്കാറുള്ളതിനെക്കുറിച്ച് റൊബീന്യോ ഒരഭിമുഖത്തില് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കക്കൂസ് കുഴികളും പൈപ്പുകളും വൃത്തിയാക്കുന്നിടത്തു നിന്നാണ് അച്ഛന് വരിക. കൈയില് വീട്ടിലേക്കുള്ള മീനോ വീട്ടുസാമാനങ്ങളോ പണിയായുധങ്ങളോ ഉണ്ടാവും. വയര് നിറയെ മദ്യപിച്ചിട്ടുമുണ്ടാവും. മൈതാനത്തിന്റെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും മൂലയില് ആരുടെയും കണ്ണില്പ്പെടാതെ അയാള് മാറിനില്ക്കും. എന്നാലും മൈതാനത്ത് ചുറ്റിനടക്കുന്ന കാറ്റ് വന്ന് കൊച്ചു റൊബീന്യോവിനോടു കാതില് രഹസ്യമായി പറയും- നന്നായി കളിക്ക്, ദേ.. അച്ഛന് പുറത്തു നില്ക്കുന്നു.
കുടിയനും മുരടനുമാണെങ്കിലും തനിക്കു പന്തു കിട്ടുമ്പോള് ആരും കാണാതെ അച്ഛന് മേലേക്കു നോക്കി കുരിശു വരയ്ക്കുമെന്ന് റൊബീന്യോയ്ക്കറിയാം. അതൊരു ബലമാണ്. ഇടയ്ക്ക് വലിയ കുട്ടികള് കൊച്ചുറോബിയെ വീഴ്ത്തും. അപ്പോള് കുമ്മായവരയ്ക്കു പുറത്തു നിന്ന് അച്ഛന് ക്ഷോഭിക്കും. മീനും മറ്റും വലിച്ചെറിയും. റോബി ഗോളടിച്ചാല് ചിലപ്പോള് ആര്ത്തുവിളിക്കും, മുട്ടുകുത്തി പ്രാര്ഥിക്കും. മൈതാനത്തു നിന്ന് കയറുമ്പോള് ഓടിവരും. വിയര്പ്പും നാറ്റവുമുള്ള ആലിംഗനം നല്കും. ഉമ്മ വെക്കും. കൈയില് കാശുള്ള ദിവസമാണെങ്കില് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൊടുക്കും. കളി ജയിച്ചു വന്ന ദിവസം ഒരു നേരം ചോറെങ്കിലും ഉറപ്പ്. അതിനാല് കളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അച്ഛന് സൈഡ്ലൈനിലെത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് റൊബീന്യോ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കും. ഒരഭിമുഖത്തില് ആ കഥ വിവരിക്കുമ്പോള് ടി. വി. സ്ക്രീനില് സൂം ചെയ്തു കാണിച്ച റൊബീന്യോയുടെ കണ്ണില് പഴയ നാളുകളുടെ വടുകെട്ടിയ കണ്ണീര് മാത്രമല്ല, അഭിമാനത്തിന്റെയും ആദരവിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും തിളക്കവുമുണ്ടായിരുന്നു.
ദക്ഷിണകൊറിയയുമായുള്ള അര്ജന്റീനയുടെ കളി കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ റൊബീന്യോയുടെ അച്ഛനെ ഓര്മിച്ചു പോയി. മൈതാനത്തിനു പുറത്ത് അതാ, കൊച്ചു റോബിയുടെ അച്ഛന്! സാക്ഷാല് ഡീഗോ മാറഡോണ! ആലിംഗനം ചെയ്യാന് നിവര്ത്തിപ്പിടിച്ച കൈകളുമായി, വാടാ മക്കളേ... എന്നു വിളിക്കുന്ന അഞ്ഞൂറാന്! കൊടുത്താലും തീരാത്ത ചുംബനങ്ങള്. ഞെരിച്ചു കൊല്ലുന്ന പരിരംഭണം. എതിരാളി തന്റെ കുട്ടികളെ തൊട്ടാല് കേറടാ, അടിയെടാ വിളികള്. നല്ല ഒരു നീക്കമോ പാസ്സോ കണ്ടാല് ബലേ ഭേഷ് കൈയടികള്. സംഘര്ഷം മൂക്കുമ്പോള് മുട്ടു കുത്തി ജപമാലയില് മുത്തമിട്ടുള്ള പ്രാര്ഥന. (ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ തന്നെ തേടി വന്ന പന്തിനും കൊടുത്തു പുറംകാല് കൊണ്ട് ഒരു ചുടുചുംബനം). വിടാതെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഒന്നായിത്തീര്ന്ന പന്തു പോലെ ഡ്രസ്സിങ് റൂമിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന മെസ്സിയും മാറഡോണയും കളി തീര്ന്നിട്ടും കണ്ണില് നിന്നു മായുന്നില്ല.
നീട്ടിപ്പിടിച്ച ആ കൈകള് ഫുട്ബോള് ലോകത്തിനു തന്നെയുള്ള ഒരു ഭ്രാന്തന് ജീനിയസ്സിന്റെ ക്ഷണമായിട്ടാണ് തോന്നിയത്. വരൂ, ആനന്ദിക്കൂ എന്ന ക്ഷണം. ലോകത്തോടു മുഴുവന് ദേഷ്യവുമായി നില്ക്കുന്ന, കൃത്രിമഗൗരവവും അച്ചടക്കത്തിന്റെ വാളും റൈറ്റിങ് പാഡും വായിലെ മുട്ടന് തെറികളും അടയാള ചിഹ്നമാക്കിയ, പ്രൊഫഷണല് കോച്ചുമാര്ക്കിടയില് സാധാരണക്കാരന്റെ വികാരവിചാരങ്ങളുടെ മീന് മണക്കുന്ന ഈ കോച്ച് വ്യത്യസ്തനാവുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് ബുധനാഴ്ച മനസ്സിലായി; കളിക്കളത്തിലെ ഓരോ അര്ജന്റൈന് കുട്ടിയും ആ അച്ഛനെ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്; കളി തീര്ന്നയുടനെ ആ കൈകളിലേക്ക് ഓടിയണയുന്നതു കണ്ടപ്പോള്. ഇങ്ങനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്ന ഒരച്ഛനോ അതോ വരച്ച വരയില് നിര്ത്തിക്കളിപ്പിക്കുന്ന കോച്ചോ അന്തിമവിജയം നേടുക എന്നിപ്പോള് പറയാനാവില്ല. പ്രൊഫഷണല് ഫുട്ബോളിന്റെ കഠിനലോകത്ത് ഇത്തരം വൈകാരിക പ്രകടനങ്ങള് പരാജയപ്പെടാനാണ് കൂടുതല് സാധ്യത. തോറ്റാലും ജയിച്ചാലും ഒന്നുറപ്പിക്കാം. ജയത്തില് ആഹ്ലാദിക്കാന് മാത്രമല്ല, തോല്വിയില് പൊട്ടിക്കരയാനും അയാള് ഈ കുട്ടികള്ക്കൊപ്പം ഉണ്ടാവും. കോഴി മൂന്നുവട്ടം കൂവും മുമ്പ് കളിക്കാരെ ഒറ്റുന്ന റെയ്മണ്ട് ഡോമനെക്കുമാരുടെ കൂട്ടത്തില് പെടുകയില്ല ഫുട്ബോളിന്റെ ഈ പുതിയ കളിയച്ഛന്. മറ്റൊന്നു കൂടി ഉറപ്പിക്കാം, ഈ ലോകകപ്പ് ആരു നേടിയാലും ഡീഗോയാണ് വാര്ത്ത സൃഷ്ടിക്കാന് പോകുന്നത്. അത് നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്ന കാര്യം കണ്ടുതന്നെ അറിയണം.
courtesy : http://www.mathrubhumi.com/online/malayalam/news/story/367771/2010-06-19/sports
Friday, June 18, 2010
In shorts or suit, Maradona still the star
Johannesburg: Diego Maradona strutted onto the field at Soccer City an hour before the match and took a long look around, a king surveying his realm.
The beard is graying, he's carrying more than a few extra pounds and his expensive gray suit strains at the seams across his broad back. Make no mistake, though. Even with the likes of Lionel Messi, Carlos Tevez and Javier Mascherano, Maradona is the undisputed star of Argentina's show.
ALWAYS THE STAR: Maradona's theatrics on the sidelines are already Oscar-worthy, commanding the spotlight as only he can.
"I'm giving my everything for the Argentine team," he said after a 4-1 World Cup victory over South Korea on Thursday that all but assured the Albiceleste of advancing to the round of 16.
Whether Maradona can be as gifted a coach as he was a player remains to be seen. But his theatrics on the sidelines are already Oscar-worthy, commanding the spotlight as only "Pibe de Oro" — the Golden Kid — can.
A magnet for attention, Maradona does his best to oblige. As his players warmed up before the game, he chatted with someone at the edge of the field — a few feet from a gaggle of photographers, of course. Wearing only a thin track suit on a cold, blustery day, his assistant was quick to drape a warm coat over his shoulders.
As the team ducked back into the tunnel, he made eye-contact with someone in Argentina's cheering section, smiled, blew kisses and pounded his chest with his fist. When the team returned for the national anthems, as many cameras were focused on Maradona as the players.
But just as he did two decades ago, he saved his best performance for the game itself.
With diamond studs as big as mints gleaming in each ear, he embraced each of his players and sent them off. He tried mightily to restrain himself when play began, jamming his hands deep in his pockets or clasping them behind his back, fiddling with the rosary wrapped tight around the fingers of his left hand.
He has as much trouble containing himself these days as befuddled defenses did 20 years ago.
While South Korea's Huh Jung-moo didn't venture out of a small corner at the top of the coach's box, Maradona wore out a path on the grass with his pacing. Any time an Argentine player was knocked down or penalized, he threw up his arms in dismay — as if someone had attacked one of his children. After one foul too many for his liking, he began shouting at his old foe Huh.
The last time Argentina and South Korea met in the World Cup, in 1986, Huh made what many would consider a reckless tackle on Maradona. The two insist all that is ancient history, but it sure didn't look that way. They shouted back and forth, Maradona punctuating his angry roars with hand gestures that would make the folks in Napoli proud.
Finally, both coaches were told to simmer down.
It wouldn't be the last time Maradona would be hushed. That dotted line designed to keep coaches in their boxes is merely a suggestion for him. He roamed up to the touchline, and all the way over to midfield on more than one occasion. Trying to corral a bull would have been easier than keeping him in place.
At one point, unhappy with what he considered rough treatment of the Argentine players, he went to the side of the box to plead his case, standing quietly with his hands clasped as if in prayer. But the official was wise to his antics and never even glanced Maradona's way.
Though beloved as a player, he's taken plenty of criticism since becoming coach, including his lack of experience and some tactical decisions.
No one questions his passion.
When one of Messi's shots sailed wide, Maradona gestured in frustration and gave the ground a vicious kick. He pulled at his hair after a miss by Tevez, his yelp so loud it almost drowned out the vuvuzelas. However, his joy after any one of his players scored was as heartfelt as the emotion he showed for his own years ago.
Take, for example, Gonzalo Higuain. He scored three goals. Maradona wasn't sure the first one counted. When it did, he turned to the bench, a look of pure jubilation on his face, and doled out hugs and high-fives to everyone before holding his arms up in Rocky-like triumph.
After Higuain's second goal, he practically skipped to midfield before jumping into the arms of one of his assistants. Then he turned toward the delirious Argentine fans and waved his right arm as if throwing a lasso, revving them up even more.
With the game well in hand, Maradona's exuberance wasn't about to be contained. He deflected an errant ball with an effortless back volley, drawing a roar of delight from the crowd. He bear-hugged Higuain so tightly he almost lifted the striker clear off the ground, and he protested a late foul by Messi so vociferously you'd think the refs were Italian tax collectors.
When the final whistle sounded, Maradona marched out to the center circle and, while Huh watched quietly from a distance, hugged every player and shook hands with the referees.
The game may have passed to a new generation of Argentine stars. The spotlight, though, will always belong to Maradona.
courtesy : http://ibnlive.in.com/news/in-shorts-or-suit-maradona-still-the-star/124696-5-21.html?from=tn
The beard is graying, he's carrying more than a few extra pounds and his expensive gray suit strains at the seams across his broad back. Make no mistake, though. Even with the likes of Lionel Messi, Carlos Tevez and Javier Mascherano, Maradona is the undisputed star of Argentina's show.
ALWAYS THE STAR: Maradona's theatrics on the sidelines are already Oscar-worthy, commanding the spotlight as only he can.
"I'm giving my everything for the Argentine team," he said after a 4-1 World Cup victory over South Korea on Thursday that all but assured the Albiceleste of advancing to the round of 16.
Whether Maradona can be as gifted a coach as he was a player remains to be seen. But his theatrics on the sidelines are already Oscar-worthy, commanding the spotlight as only "Pibe de Oro" — the Golden Kid — can.
A magnet for attention, Maradona does his best to oblige. As his players warmed up before the game, he chatted with someone at the edge of the field — a few feet from a gaggle of photographers, of course. Wearing only a thin track suit on a cold, blustery day, his assistant was quick to drape a warm coat over his shoulders.
As the team ducked back into the tunnel, he made eye-contact with someone in Argentina's cheering section, smiled, blew kisses and pounded his chest with his fist. When the team returned for the national anthems, as many cameras were focused on Maradona as the players.
But just as he did two decades ago, he saved his best performance for the game itself.
With diamond studs as big as mints gleaming in each ear, he embraced each of his players and sent them off. He tried mightily to restrain himself when play began, jamming his hands deep in his pockets or clasping them behind his back, fiddling with the rosary wrapped tight around the fingers of his left hand.
He has as much trouble containing himself these days as befuddled defenses did 20 years ago.
While South Korea's Huh Jung-moo didn't venture out of a small corner at the top of the coach's box, Maradona wore out a path on the grass with his pacing. Any time an Argentine player was knocked down or penalized, he threw up his arms in dismay — as if someone had attacked one of his children. After one foul too many for his liking, he began shouting at his old foe Huh.
The last time Argentina and South Korea met in the World Cup, in 1986, Huh made what many would consider a reckless tackle on Maradona. The two insist all that is ancient history, but it sure didn't look that way. They shouted back and forth, Maradona punctuating his angry roars with hand gestures that would make the folks in Napoli proud.
Finally, both coaches were told to simmer down.
It wouldn't be the last time Maradona would be hushed. That dotted line designed to keep coaches in their boxes is merely a suggestion for him. He roamed up to the touchline, and all the way over to midfield on more than one occasion. Trying to corral a bull would have been easier than keeping him in place.
At one point, unhappy with what he considered rough treatment of the Argentine players, he went to the side of the box to plead his case, standing quietly with his hands clasped as if in prayer. But the official was wise to his antics and never even glanced Maradona's way.
Though beloved as a player, he's taken plenty of criticism since becoming coach, including his lack of experience and some tactical decisions.
No one questions his passion.
When one of Messi's shots sailed wide, Maradona gestured in frustration and gave the ground a vicious kick. He pulled at his hair after a miss by Tevez, his yelp so loud it almost drowned out the vuvuzelas. However, his joy after any one of his players scored was as heartfelt as the emotion he showed for his own years ago.
Take, for example, Gonzalo Higuain. He scored three goals. Maradona wasn't sure the first one counted. When it did, he turned to the bench, a look of pure jubilation on his face, and doled out hugs and high-fives to everyone before holding his arms up in Rocky-like triumph.
After Higuain's second goal, he practically skipped to midfield before jumping into the arms of one of his assistants. Then he turned toward the delirious Argentine fans and waved his right arm as if throwing a lasso, revving them up even more.
With the game well in hand, Maradona's exuberance wasn't about to be contained. He deflected an errant ball with an effortless back volley, drawing a roar of delight from the crowd. He bear-hugged Higuain so tightly he almost lifted the striker clear off the ground, and he protested a late foul by Messi so vociferously you'd think the refs were Italian tax collectors.
When the final whistle sounded, Maradona marched out to the center circle and, while Huh watched quietly from a distance, hugged every player and shook hands with the referees.
The game may have passed to a new generation of Argentine stars. The spotlight, though, will always belong to Maradona.
courtesy : http://ibnlive.in.com/news/in-shorts-or-suit-maradona-still-the-star/124696-5-21.html?from=tn
Subscribe to:
Posts (Atom)